Wanneer komt Duitsland in opstand?

Duitsland surveilleerde Abdul Ballout, arresteerde hem, veroordeelde hem en legde hem straf op voor "het voorbereiden van een ernstig geweldsdelict dat de staatsveiligheid in gevaar brengt". En vervolgens besloot men hem vrij te laten door zijn gevangenisstraf met zes maanden uit te stellen.

Op 25 juli reed hij met zijn bestelwagen in op een menigte tijdens een pride-parade in Berlijn, waarbij één persoon om het leven kwam en 29 anderen gewond raakten.

De beslissing om een veroordeelde terrorist vrij te laten was een routinekwestie, heel gebruikelijk en volkomen idioot. Maar klaag je erover, dan loop je het risico dat de politie een inval doet in je woning.

Welkom in het moderne Duitsland, waar het terrorisme toeneemt en de ergste politieke censuur in de westerse wereld afwijkende meningen onderdrukt, terwijl de economie volledig ineenstort.

"Het dagelijks leven in Duitsland staat onder hoogspanning. De vraag is wanneer de opgebouwde spanning tot een uitbarsting komt, en hoe dat eruit zal zien." Deze uitspraak van Dr. Sven R. Larson in de European Conservative van juni moet serieus genomen worden.

Vrij spel

Op mensen inrijden met auto’s is uitgegroeid tot een kenmerkende gruweldaad van Duitsland – een gemakkelijke manier om een menigte te doden zonder een vuurwapen te gebruiken.

Deze aanval maakte meer indruk dan andere omdat het gericht was op een homopride-parade. De Duitse media willen over het algemeen geen aandacht besteden aan deze terroristische aanslagen. Maar prideparades zijn in wezen moderne religieuze feesten, en zulke aanvallen kunnen niet worden getolereerd.

De sociaaldemocraten, die deel uitmaken van de regeringscoalitie, reageerden op een bloedbad door jihadisten met het voorstel voor een grondwetswijziging die discriminatie van homoseksuelen verbiedt. Het zal zo'n aanval niet voorkomen, en iedereen weet dat.

De zaak-Ballout is geen op zichzelf staand incident. De eerste spraakmakende aanslag met een voertuig in Duitsland vond plaats in 2016, toen een islamistische terrorist 11 mensen doodde door met een vrachtwagen een kerstmarkt op te rijden. In 2024 reed een Saoedische man op een kerstmarkt in Maagdenburg in, waarbij zes mensen om het leven kwamen en meer dan 200 mensen gewond raakten. De laatste twee soortgelijke aanslagen, in maart 2025 en mei van dit jaar, lijken te zijn gepleegd door Duitsers met psychische problemen die geen banden hadden met islamistisch terrorisme. Sinds 2007 hebben in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk nog zo'n tien aanslagen voorgedaan, waarbij islamitische extremisten met voertuigen op mensenmassa's inreden.

Maar niet alleen het aantal aanslagen met voertuigen neemt toe. Ongeveer 16 procent van de bevolking in Duitsland heeft geen Duits staatsburgerschap, maar deze groep vertegenwoordigt wel 34 procent van de verdachten van misdrijven en 53 procent van de verdachten van groepsverkrachting. Er wonen ongeveer 900.000 Syriërs in Duitsland, en 115.000 van hen werden in 2024 door de politie als verdachten aangemerkt.

Syriërs en Afghanen in Duitsland plegen 16 keer en 14 keer vaker misdrijven dan de gemiddelde Duitser. In sommige deelstaten is de helft van alle verdachten van geweldsmisdrijven niet-Duits.

De impact op een samenleving met een hoog onderling vertrouwen, is enorm. Het Duitse spoorwegsysteem werd bijvoorbeeld letterlijk gebouwd op de veronderstelling dat de meesten mensen eerlijk zijn en een kaartje kopen. Er waren geen controleposten of toegangspoortjes, alleen af en toe een controle. De toestroom van mensen die zich op het station, in het bedrijfsleven, op het gebied van sociale voorzieningen en in de omgang met Duitse vrouwen en meisjes niet aan de gangbare regels houden, betekent dat de op vertrouwen gebaseerde samenleving waarin veel Duitsers zijn opgegroeid, niet meer bestaat.

Toch staan er nog meer migranten op het punt om binnen te stromen. Eind juli bestormden tienduizenden mensen de grenshekken in Ceuta, de kleine Spaanse enclave in Noord-Afrika. Tegen de tijd dat de piek was bereikt, waren er in 72 uur tijd bijna evenveel mensen de grens overgestoken als er in de stad zelf wonen. Italië reageerde hierop door de grenscontroles tussen beide landen opnieuw in te voeren, waardoor het Schengenverdrag tussen beide landen in feite werd opgeschort. Duitsland heeft zijn grenscontroles verlengd.

De Duitsers maken zich terecht zorgen over criminaliteit onder migranten. Toch neemt niemand binnen de regering deze zorgen serieus.

Crisis in de maak

Terwijl de Duitsers zien hoe steeds meer van hun belastinggeld wordt besteed aan de groeiende migrantengemeenschap, stapelen de economische problemen zich in eigen land op.

De leiding van Volkswagen wil vier Duitse fabrieken sluiten en 100.000 banen schrappen, wat neerkomt op 15 procent van het wereldwijde personeelsbestand van het bedrijf. Reuters zei dat het zou gaan om "de grootste herstructurering in de geschiedenis van de auto-industrie". Het is een ingrijpende stap voor een bedrijf dat nog nooit een fabriek in Duitsland heeft gesloten.

Erger nog, uit gelekte informatie bleek dat er een interne enquête was gehouden onder negen leden van de directie en raad van toezicht van VW. Zes van hen zeiden dat ze niet geloven dat het bedrijf een toekomst heeft. De aandelen van het bedrijf zijn dit jaar tot nu toe met 25 procent gedaald.

Andere bedrijven zouden hetzelfde lot kunnen treffen. De voorzitter van de Duitse brancheorganisatie voor de automobielindustrie waarschuwde dat Europa ongeveer 35 fabrieken te veel heeft. Door de sterke toename van goedkope Chinese elektrische voertuigen is de vraag naar Duitse auto’s drastisch gedaald.

bmw maakte op 29 juli bekend dat ook dit bedrijf banen zal schrappen, waarbij 8.000 functies zullen verdwijnen. Porsche heeft aangekondigd 9.000 banen te schrappen.

In mei waarschuwde de Duitse staalfederatie dat de sector zich op een “keerpunt” bevindt vanwege de hoge energiekosten en de afnemende vraag. In april zag de regering zich genoodzaakt haar prognose voor de economische groei dit jaar te halveren tot slechts 0,5 procent — tegenover 2 procent voor de Verenigde Staten.

Volgens een onderzoek van adviesbureau EY uit mei verloor Duitsland het afgelopen jaar 127.300 industriële banen (2,3 procent). Het EY-rapport wees ook op een daling van 10 procent in het aantal buitenlandse bedrijven dat projecten in Duitsland opstart.

"In Duitsland remmen de hoge belastingen, loonkosten en energieprijzen en tegelijkertijd een verlammende bureaucratie de investeringen af", waarschuwde Henrik Ahlers, hoofd van EY Duitsland. Hij voegde eraan toe dat Duitslands "onvermogen om te hervormen" het land een internationale reputatie heeft bezorgd. "Helaas is er niet veel meer over van het imago als sterke hoogwaardige vestigingsplaats en als economische rots in de branding," zei hij.

Dit maakt de Duitsers niet alleen armer; het ontneemt hen ook het enige waarop zij trots mogen zijn. De geschiedenis van vóór 1945 is taboe. De nationale trots berust dus op het naoorlogse economische wonder en de fabrieken die dit hebben mogelijk gemaakt. Die fabrieken sluiten nu hun deuren.

Gesmoorde kritiek

Duitsland worstelt al jarenlang met migratie- en economische problemen. De Duitsers zijn woedend—en de staat heeft hierop gereageerd door die woede strafbaar te maken.

Artikel 188 van het Duitse Wetboek van Strafrecht, dat in 2021 is aangenomen, stelt het beledigen van een politicus op sociale media strafbaar. Aanklagers startten vorig jaar bijna 4.800 strafzaken op basis van deze wet. Vrijspraak biedt geen verlichting: het proces zelf is de straf.

De politie heeft het huis van een man doorzocht nadat hij de voormalige vicekanselier Robert Habeck een "idioot" had genoemd. Een andere man kreeg een boete van meer dan 2.300 dollar omdat hij bondskanselier Friedrich Merz een leugenaar had genoemd. Een ander moest 115 dollar betalen omdat hij een politicus een "pompeuze dwaas" had genoemd. Weer een ander werd vervolgd vanwege het plaatsen van een meme waarop Merz als Pinokkio werd afgebeeld; zijn zaak werd na een storm van protesten ingetrokken.

De druk en censuur hebben inmiddels ook de culturele sector bereikt. De nieuwe film van de Duitse filmmaker Uwe Boll, Citizen Vigilante, beeldt aanvallen door migranten realistisch en tot in detail af. Vervolgens wordt de wraak toevertrouwd aan een blondharige, blauwogige voormalige Amerikaanse soldaat die jacht maakt op de moordenaars en de liberale autoriteiten die hen hebben binnengelaten.

Duitsland worstelt al jarenlang met migratie- en economische problemen. De Duitsers zijn woedend—en de staat heeft hierop gereageerd door die woede strafbaar te maken.

"Als je kijkt naar wat er in Hamburg is gebeurd, waar de verkrachters zonder enige straf vrijuit gingen, dan was de berichtgeving in de media van, Och, die arme daders," zei Boll. "Het is alsof we in een volstrekt krankzinnige en absurde politieke werkelijkheid leven, vooral in Europa, waar de mensen het spoor helemaal bijster zijn. Er is een enorm verschil tussen zogenaamde ‘haatzaaiende uitlatingen’ en het neersteken van mensen in de nek. Maar de feiten doen er niet meer toe.”

Boll zegt dat hij mensen niet aanmoedigt om het heft in eigen handen te nemen. In plaats daarvan, zoals zijn hoofdpersoon het tegen Interpol verwoordde: "Als de politici die jullie betalen niet strijden tegen het islamisme en woke-links, zal de bevolking binnenkort net als ik het heft in eigen handen nemen en grote schoonmaak houden."

De Duitse autoriteiten blijven pogingen ondernemen om de discussie over criminaliteit onder migranten in de doofpot te stoppen. In dit geval weigerde de Duitse filmkeuringsinstantie aanvankelijk om aan de film Citizen Vigilante een leeftijdsclassificatie toe te kennen, waardoor de distributie van de film in Duitsland feitelijk werd geblokkeerd. Na een storm van kritiek gaven zij alsnog een leeftijdsclassificatie van 18+ (vergelijkbaar met NC-17 in Amerika).

Er zit veel materiaal in Citizen Vigilante dat in geen enkele film thuishoort. Maar door juist deze film te verbieden, terwijl andere films die net zo gewelddadig zijn wel werden toegestaan, maakte de classificatiecommissie duidelijk dat zij probeerde de politieke boodschap ervan te onderdrukken.

Een meer ingetogen filmproject was een documentaire en een boek van onderzoeksjournalist Liv von Boetticher, gebaseerd op haar interviews met Duitse politieagenten. Zodra de camera’s niet meer draaiden en ze vrijuit konden spreken, was de "vrijwel unanieme conclusie: het gaat van kwaad tot erger," zei ze.

Een politieagent zei tegen haar: "Het Duitsland dat wij kennen verdwijnt." Een andere zei: "In Duitsland is het vrij spel voor berovingen en verkrachtingen."

"Zelfs ernstigste misdaden hebben vaak verrassend weinig gevolgen," kreeg ze te horen. "Veel te vaak komen daders er min of meer mee weg." "Sommige agenten zeiden zelfs letterlijk tegen me: 'We hebben dit land al verloren' of 'Dit land is ten einde.'"

Duitsland heeft grote problemen, en zelfs de politie heeft het gevoel dat ze er voor de camera's niet over kan praten.

'Een perfecte storm'

Juist dit gebrek aan een uitlaatklep was voor dr. Larson aanleiding tot de volgende waarschuwing: "Het enige wat de steeds hardere politieke vervolging bereikt, is dat Duitsland steeds verder afglijdt naar de duistere wereld van tirannie."

Hij voorspelt dat Berlijn de storm zal negeren en in plaats daarvan de symptomen ervan zal bestrijden: de toenemende steun voor de Alternative für Deutschland (AfD), het dalende moreel bij de politie en de aanhoudende begrotingstekorten.

"De Duitse elite zal steeds hardere en meedogenlozere methoden van onderdrukking gaan hanteren", waarschuwt Larson. "Een regering die democratie en vrijheid inruilt voor totalitarisme en onderdrukking van afwijkende meningen, zal vroeg of laat, met een huiveringwekkende voorspelbaarheid, de economie van het land proberen te dicteren op dezelfde manier als ze de politiek en de publieke opinie dicteert.

"Op dat moment zal het politieke verval van Duitsland uitmonden in een economische ineenstorting."

Er is slechts één partij die hierover wil praten. De AfD wil de immigratie terugdringen, de economie dereguleren en artikel 188 intrekken – de drie knelpunten waar de coalitie niet aan wil tornen. In ten minste één Duitse deelstaat komt de partij nu dicht in de buurt van een absolute meerderheid. Terwijl alle andere partijen het moeilijk hebben, blijft de AfD groeien.

Het is ook een partij waarvan de leiders doelbewust nazislogans gebruiken, eisen dat Duitsers trots mogen zijn op de ‘prestaties’ van Wehrmacht-soldaten en een einde willen maken aan de herdenking van de Holocaust. De Duitse kiezers weten dit allemaal. Een groot deel van hen kan het inmiddels niets meer schelen. Daaruit blijkt pas echt hoe groot de druk is: Een land dat zich 80 jaar heeft ingespannen zich hiertegen te beschermen, is bereid de macht over te dragen aan een nazi-sympathieke partij, in ruil voor een veilige grens.

Degenen die Duitsland goed kennen, waarschuwden al tientallen jaren voor een mogelijke uitbarsting. Niklas Frank, zoon van de nazi-oorlogsmisdadiger Hans Frank, verklaarde in 2017 tegenover de bbc: "Zolang onze economie goed draait en zolang wij geld verdienen, is alles heel democratisch." Maar wacht maar af, en hopelijk komt het niet zover, wat er gebeurt als we 5 tot 10 jaar van grote economische problemen hebben."

Een kokende pot

Gerald Flurry, hoofdredacteur van The Trumpet, en zijn voorganger Herbert W. Armstrong hebben al geruime tijd gewaarschuwd voor deze verandering in Duitsland. "Zullen de Duitsers bij een echte crisis om een nieuwe Führer roepen?" vroeg dhr. Flurry in het decembernummer van The Trompet uit 1991. "Uw Bijbel zegt van wel! Die crisis zal waarschijnlijk worden veroorzaakt door een economische ineenstorting in de VS."

We staan nu dicht bij het uitbreken van zo’n crisis. De sterke leider staat op het punt te verschijnen. "De opkomst van deze extremistische partij [de AfD] is slechts één teken dat de Duitse samenleving in moeilijkheden verkeert," schreef dhr. Flurry in The Trumpet van augustus 2024 (theTrumpet.com/29732).

"Het is juist zo’n sterke, charismatische leider waar de Duitsers, en vele andere mensen in heel Europa, zo wanhopig naar op zoek zijn," vervolgde hij. "Zij zien hun land de controle verliezen." Dit is niet alleen maar een Duits verschijnsel. "Mensen vertrouwen de Europese bureaucraten niet," schreef hij. "Zij willen een sterke leider die hen te hulp schiet." Zij roepen om een nieuw soort ‘Karel de Grote’ die de Europese Unie moet leiden."

Al in 1950 beschreef Herbert Armstrong hoe Europese landen "wantrouwend tegenover Amerika zouden gaan staan en steeds vaker zouden overwegen zich te verenigen tot de Verenigde Staten van Europa” (Echte Waarheid, mei 1950). Om dat te bereiken, hadden ze een "nieuwe opperbevelhebber - de opvolger van Adolf Hitler - nodig om naar voren te treden en de macht over te nemen."

Larson waarschuwt al drie maanden voor deze explosieve ontwikkeling. De heer Armstrong waarschuwde hier 80 jaar geleden al voor – de sterke leider, het verenigde Europa, de neergang van democratie naar dictatuur – nog voordat de Bondsrepubliek haar eerste verkiezingen hield.

Zij hielden zich niet bezig met opiniepeilingen. Zij bestudeerden Bijbelse profetieën – en juist profetieën, en niet politieke analyses, zijn de reden waarom deze voorspellingen steeds weer uitkomen.

Jeremia gebruikte duizenden jaren geleden een soortgelijke metafoor om het moderne Duitsland te beschrijven: "een kokende pot en zijn open kant verschijnt vanuit het noorden"(Jeremia 1:13; HSV). Duitsland is nu al die kokende pot vol onvrede. Het is slechts een kwestie van tijd voordat de pot overkookt.

Als dat gebeurt, zal het Europa veranderen. In hun wanhopige zoektocht naar verandering zullen de Duitsers een sterke leider aan de macht brengen. Een groep EU-landen zal zich onder deze sterke leider verenigen. Zij zullen het leiderschap en de sturing van de katholieke kerk omarmen. Dit leidt tot een ingrijpende verandering van Europa.